Μία γυναίκα στην χώρα του πρέπει. Εγκλωβισμένη, βασανισμένη από λάθος στιγμές και ανθρώπους….
Και όμως αναβλύζει δύναμη. Η ψυχή της βαθιά τραυματισμένη, πληγωμένη από το παρελθόν….Χρειάζεται χρόνο να εμπιστευθεί τους άλλους….Που να ήξερε….
Εμπιστεύεται λάθος ανθρώπους, όμως στην πορεία θα διδάσκεται, και θα διορθώνει τα πάντα…
Σέρνει αλυσίδες βάρους ευθυνών που δεν της αναλογούν…Πως μπορεί να της αναλογούν;
Πέρα από αυτό είναι ένα χαμογελαστό παιδί, με καλοσύνη, γεμάτη ζωή, χοροπηδά και χορεύει όταν χαίρεται! Της αξίζουν τέτοιες στιγμές! Και θα τις πάρει…. Έτσι απλά…
Η δουλειά της; Να “φτιάχνει” τσακισμένους ανθρώπους….Να φέρνει τα κουφάρια τους σε απάνεμα λιμάνια.
Να διδάσκει ανθρώπους…
Δυναμική, γεμάτη όνειρα σχέδια και στόχους. Τίποτα δεν της αποσπά την προσοχή….Εκτός….από αυτό που έρχεται στην ζωή της.
Δεν είναι έτοιμη για αυτό που θα έρθει στην ζωή της….Αλλά…..
Ένας άντρας κάπου εκεί πέρα από τα όρια. Πέρα από κανόνες, πρέπει, αλλά και ατελείωτα γιατί… Μία ζωή στον δρόμο. Έψαχνε αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι. Μόνο μία φωνή τον οδηγούσε από τις 24 Απρίλη του 1990 κάπου στην Ασία.
Ο Άλφα ήταν καλλιτέχνης, αρτίστας, όλη η ζωή του είναι οθόνες. Βλέπει την ζωή αλλιώς. Ένας τύπος που μόνιμα είναι στο ψάξιμο της τελειότητας. Δεν του αρέσουν τα ψεγάδια και οι μετριότητες. Παρορμητικός, αυθόρμητος, ένα κύμα μόνιμο έτοιμο να σε παρασύρει με δύναμη…. Η ζωή του όλη πάνω σε μία enfield ή Norton με ένα καφέ σακίδιο να τον συντροφεύει στον έναστρο ουρανό…
Περιπέτειες γεμάτη η ζωή του! Σε κάθε στιγμή! Ψάχνει….ψάχνει…. Ξεκίνησε επανάσταση, κρέμονται άνθρωποι επάνω του, έχει ευθύνες πολλές….Δεν τον τρομάζουν….Αντέχει…Η ανάσα του βγαίνει από μέσα βαθιά γεμάτη δύναμη….Ξεχειλίζει από συμπόνοια στους γύρω του, αγάπη, τρυφερότητα….Είναι μόνος όμως ψάχνει το κομματάκι που του λείπει. Το κλακ να κουμπώσει!
Η φωνή τον καθοδηγεί 30 χρόνια τώρα…..
Σε όλες τις σημαντικές στιγμές του Άλφα….Καλές ή κακές…. Η φωνή είναι πάντα εκεί ώστε να του δίνει, κουράγιο, ζεστασιά, σιγουριά, ενθάρρυνση….
Την εμπιστεύεται χρόνια τώρα….Όταν την είχε πρωτακούσει τρόμαξε, ανθρώπινα…. Δεν καταλάβαινε στην αρχή…
Με τα χρόνια κατάλαβε….Πάντα ήταν δίπλα του όταν χρειαζόταν το σωστό βήμα εμπρός ή πίσω…
Και αυτή η φωνή έμελλε να τον σημαδέψει 30 χρόνια μετά!
Ο Άλφα είχε φύγει….
Έφυγε γιατί παρασύρθηκε σε μία αδιέξοδη κατάσταση χωρίς γυρισμό… Πάλευε με θεούς και δαίμονες, να πιαστεί από κάπου να βγει έξω στο φως….
Κουλουριασμένος σε μία γωνιά σε ένα μισογκρεμισμένο κτίριο ένα βράδυ πολεμώντας να βρει πάλι τον εαυτό του θυμήθηκε τον γέρο Pete. “Όταν θα φτάσεις στο χείλος του γκρεμού ένα φτερό θα σε σώσει”….Έτσι έφυγε για Λατινική Αμερική….Μηχανή την Enfield που λάτρευε και το καφέ σακίδιο…Ήξερε προς το που θα πάει από εκείνη την θαυμάσια ημέρα στο Βέλγιο….
Μήνες τώρα κάπου 5, σε γωνιές κρυμμένες στην Λατινική Αμερική ψαχνόταν και έψαχνε…. Χιλή, Ουρουγουάη, Μεξικό, Εκουαδόρ….Τελευταίος σταθμός το Περού! Τον καλούσε ανεξήγητα. Δεν το καταλάβαινε γιατί….Η φωνή που του μίλαγε μέσα του έλεγε “Πήγαινε εκεί είμαι. Θα το καταλάβεις από το φτερό”….. Την εμπιστευόταν την φωνή….
Σε ένα υψίπεδο ψηλά μία σκηνή. Ψηλά 4 φτερά! Σημάδι ζωής…
Τρεις χωρίς να τους ξέρει τον καλούσαν να μπει μέσα….Σαμάνοι ήταν! Δεν δίστασε! Άκουγε την φωνή “Έλα να με δεις. Θα αποκτήσω εικόνα υπόσταση”….
Χώθηκε στην σκηνή με αδημονία! Τα παραισθησιογόνα πολλά! Το Ayahuasca το κλήμα του θανάτου παντού.
Επί 4 μέρες πάλευε με τους χειρότερους εχθρούς του! Φόβοι να σηκώνονται σαν θεόρατα δέντρα, κύματα ρίγους τον διαπερνούσαν. Πάλευε λυσσασμένα να κρατηθεί στο φως. Νύχια, δόντια, κλωτσιές μπουνιές στο άγνωστο! 4 μέρες και ακόμα εκεί! Τι τον κρατούσε; Η φωνή “Ακόμα λίγο πάλεψε. Έλα εδώ είμαι”….. Η φωνή του έδινε κουράγιο, όταν πέθαινε τον ξυπνούσε! Μαστίγιο οι απέναντι τα σκοτάδια, πονούσε πολύ, κραυγές πόνου έβγαιναν από μέσα του…..και όμως σηκωνόταν και πάλευε με θέληση ψυχής.
Πέρασαν όλες οι άσχημες στιγμές….Ο Θάνατος, η κόλαση, το μαύρο που του κατακαίει χρόνια τώρα την ψυχή….Πληγώνεται, σηκώνεται πάντα! Δεν λυγίζει! Όλα μέσα του κρυφά….Όλα ξεχύθηκαν εμπρός του. Δαίμονες και καταστάσεις μπερδεμένα και όλα να τον μαστιγώνουν αδυσώπητα λυσσαλέα θέλοντας να του πάρουν την τελευταία του πνοή….Σάρκες και αίμα ένα…
Ξαφνικά πράγματα πολλά περνούν και όλα θολά, όμως ανεξίτηλα…
Και ξαφνικά στο μυαλό του περνούν όλα όσα είχε ζήσει….Την Ιαπωνία, τον γέρο Pete Σιου φίλο του στο Βέλγιο, μέχρι και την Κυρία του Νηπιαγωγείου με τον κόκκινο χάρακα, τους κολλητούς του.
Είδε και άλλες καταστάσεις μπροστά του! Δεν καταλαβαίνει, είναι αυτά που θα δει μπροστά του αργότερα ίσως; Δεν έχει χρόνο να το σκεφτεί όμως, θέλει να ζήσει!
Και ξάφνου το φως! Ένα βιβλίο όλο φως. Επάνω μία λέξη. Το χαρακτηριστικό του! Και το κρατούσε αυτή! Μία ασπρόμαυρη φωτογραφία… Αποκάλυψη! Το πιο όμορφο πλάσμα που είχε δει! Την αγάπησε από την πρώτη στιγμή παράφορα, χωρίς όρους, πέρα από τα όποια όρια του κάθε ανθρώπου, και ας μην την ήξερε όπως εννοούν οι άνθρωποι. Αυτός την ήξερε, του έφτανε. Το χέρι της το ένιωσε όταν τον τράβηξε στο φως….
Βγήκε έξω από την σκηνή…. Πήρε βαθιά ανάσα και ούρλιαξε. Ουρλιαχτό χαράς και ελευθερίας! Επιτέλους είχε γυρίσει πίσω!
Το κορμί του μαυρισμένο, μελανιασμένο, μαστιγωμένο από την πάλη….Αίμα παντού….Δεν ήταν όνειρο!
Ο πιο γέρος βγήκε από το σκηνή, έκατσε στα πόδια του και χαμογελούσε στον Άλφα. Του έκανε νόημα να δει στο χώμα. Με ένα ξυλαράκι που κρατούσε έγραψε ένα όνομα σε κάποια Αγγλικά, Omega. Δίπλα έφτιαξε μία καρδιά….Αγγίζει την καρδιά του Άλφα με το γερασμένο χέρι και δείχνει και την καρδιά της Ωμέγα, και σφίγγει τα χέρια του γερά μία γροθιά. Ο Άλφα δεν κατάλαβε!
Ξαφνικά ένιωσε πάλι τον Άλφα μέσα του! Πλέον είχε γίνει πάλι δυνατός. Ήταν άντρας. Δυνατός, πειθαρχημένος στα θέλω του και στους στόχους τους, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Κρυμμένα τόσους μήνες στα χαλάσματα! Ελεύθερος πάλι! Δύο στόχους έβαλε. Να πετύχει στην δουλειά του που λάτρευε και να περιμένει την Ωμέγα. Όσο χρειαζόταν!
Ήρθε η ώρα να γυρίσει! Πήρε το καφέ σακίδιο χαιρέτησε τους γέρους με ευλάβεια και σεβασμό καβάλησε την μηχανή και πήρε τον δρόμο της επιστροφής….
Όταν έφτασε τον περίμεναν 2 δικοί του άνθρωποι. Ήταν πολύ κουρασμένος. Κοιμήθηκε βαθιά…..
20 χρόνια μετά και ο Άλφα ήταν πετυχημένος. Διακρίσεις, συνεντεύξεις, κόσμος γύρω του. Δεν τα μπορούσε όμως αυτά…Τον έπνιγαν… 20 χρόνια μετά και ξαφνικά δεν ήταν ελεύθερος….Ξαφνικά ένιωσε δέσμιος του ίδιου του ονείρου….Η επιτυχία είναι ψεύτικη και εφήμερη…Αυτός το ξέρει καλά….
Στους ώμους του πολλά βάρη…Άνθρωποι κρέμονταν. Τους προστάτευε τους αγαπούσε….
Είχε κουραστεί! Κόντευε να λυγίσει….
Ένιωσε την ανάγκη να φύγει για λίγες μέρες….Να ελαφρύνει κάπως το φορτίο που κουβαλάει.
Το σακίδιο πάντα έτοιμο σε μία γωνία….
Ημέρα 25 Σεπτεμβρίου
Βούτηξε το σακίδιο με χαρά και όταν άρπαξε τα κλειδιά της αγαπημένης του Enfield χτύπησε το τηλέφωνο του. Δεν το ήξερε το νούμερο αλλά αποφάσισε να το σηκώσει και ακούει μία φωνή να λέει:
– Καλημέρα σας ο Κύριος Άλφα; Είμαι η Κυρία Ωμέγα.
Μονομιάς του έπεσαν τα κλειδιά της μηχανής και το σακίδιο. Η ΦΩΝΗ! Αυτή που τον συντρόφευε πάντα! Δεν έχασε την ψυχραιμία του της μίλησε! Μόλις για 3 λεπτά. Για ένα project!
Αλλά στάσου κάτι του θύμιζε αυτό το όνομα….Ήταν τόσο μπερδεμένος… Όχι μπερδεμένος, εκστασιασμένος ήταν από την φωνή της, σε κάθε λέξη της έρωτας τον πλημμύριζε. Η φωνή της σκέπαζε τα πάντα! Τον τύλιξε μονομιάς μία ηρεμία. Ξέχασε τα πάντα!
Φύλαξε το κινητό της….Και αποφάσισε μονομιάς να μείνει!
Του έκανε εντύπωση που φύλαξε το νούμερο της. Ποτέ δεν το είχε κάνει αυτό. Ανήκουστο!
Βημάτιζε στο γραφείο του πέρα δώθε!
Μονομιάς κάνει μία έτσι και γκρεμίζει ότι είχε πάνω το γραφείο. Απόγνωση; Όχι! Έρωτας!
Εκείνο το βράδυ πήρε μία απόφαση ύστερα από μία μεγάλη συνειδητοποίηση. Η φωνή ήταν η Ωμέγα! Γροθιά στα μούτρα η συνειδητοποίηση! Ήξερε ότι ήταν δική του! Ο πόλεμος πάλι θα άρχιζε! Καλώς να ορίσει λοιπόν!
Το επόμενο βράδυ κάλεσε 2 φίλους!
– Την βρήκα! Ήρθε! Αυτή είναι! Τον Απρίλη θα είμαι καλά!
Οι φίλοι δεν τον κατάλαβαν! Τους είπε όσα μπορούσε να πει….Τους δικαιολογεί….
Οι μήνες πέρασαν γρήγορα. Ξέχασε την φωνή ανάμεσα στην τρέλα της δουλειάς και του κόσμου. Είχε πιάσει Φλεβάρης πια. Κάτι περίμενε, σαν κάτι να ήθελε. Δεν ήξερε! Κάθισε έξω στην βεράντα του στην αγαπημένη του θέση και έπαιζε με το κινητό του. Και ξαφνικά είδε το τηλέφωνο που είχε κρατήσει! Χαμογέλασε γλυκά, και πήρε μία ανάσα βαθιά! Θυμήθηκε πως είναι ο έρωτας! Ήταν τόσο μεγάλη ανάσα όπως τότε στο Περού, όταν βγήκε από την σκηνή. Το πήρε απόφαση!
Μπαίνει μέσα στο γραφείο του και αφήνει μήνυμα να του θυμίσουν 5 Μαρτίου να την πάρει τηλέφωνο!
2 μέρες πριν την πάρει τον πήρε η ίδια! ΜΟΙΡΑ!
Της απάντησε με το όνομα της. Εκείνη ένιωσε έκπληξη. Και συζήτησαν για το project!
Ο Άλφα μόλις έκλεισε το τηλέφωνο ούρλιαξε από χαρά! Σαν κάτι να του έλεγε από μέσα του πως ήξερε ποια είναι…
Την άλλη μέρα του έστειλε το υλικό της, δεν το είδε. Έβγαλε το πρόγραμμα εργασίας, το marketing plan και τόσα άλλα πράγματα!
Μιλούσαν στο τηλέφωνο για το project και όσο μιλούσαν ερωτευόταν όλο και πιο πολύ την φωνή! Σαν να μην είχαν περάσει 30 χρόνια που την είχε πρωτακούσει!
Στις 6 Μαρτίου αποφάσισε να της μιλήσει με μηνύματα. Ήταν μια ντροπή αυτά που έκανε! Μόλις τελείωσαν κάπου στις 2 πήγε στην βεράντα. Ντρεπόταν δεν ήταν αυτός! Μονολογούσε και βριζόταν!
Εκείνο το βράδυ εφιάλτης.
Και τότε έδωσε όρκο. Ποτέ πια το μαύρο επάνω.
Στην σκέψη της μονομιάς το μαύρο πέπλο έπεσε…Στην θέση του μπήκε το δικό της πέπλο….Ένα πέπλο ηρεμίας και γαλήνης που θα τον συντρόφευε. Επιτέλους ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Ο Άλφα τυλιγμένος πια με το πέπλο της Ωμέγα γύρισε! Θα το αλλάξω είπε!
Θα είμαι αυτός που είμαι!
Έδωσε εντολές να μην τον ενοχλήσει κανείς…..Ζήτησε τα αρχεία που είχε στείλει η Ωμέγα…
Θα δούλευε μόνος του το project της ύστερα από πολλά χρόνια!
Άνοιξε το υλικό της και η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ήρθε!
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία που είδε εκείνο το βράδυ στο Περού. Η μορφή που τον έσωσε!
Και όμως μέσα του ήξερε κάπως τι θα δει! Αυτή ήταν! Τρελάθηκε από χαρά! Όχι πως δεν ήξερε πως ήταν η Ωμέγα, αλλά από το αίσθημα αγάπης και την ανθρώπινη επιβεβαίωση.
Ο Άλφα γλύκανε αμέσως πιο πολύ. Η συνειδητοποίηση ότι η Ωμέγα ήταν εδώ τον έκανε να τελειώσει το project της μέσα σε λίγες ώρες!
Έφτιαξε για εκείνη μία ωδή! Ένα project που μέσα είχε την δική του ψυχή. Ολοκληρωτικά!
Έκρυψε και μία Αρχαία προσευχή για εκείνη βαθιά μέσα στον κώδικα!
Και λεξούλες σε μορφή ημερολογίου.
Της το έδειξε. Η Ωμέγα ξετρελάθηκε. Είχε καταλάβει μέσα της όμως;
Ο Άλφα της ζήτησε συγγνώμη….
Στις 8 Μαρτίου το δημοσίευσε. Αμέσως ντόρος! Πως ο Άλφα έβαλε την υπογραφή του; Πρώτη φορά το έκανε!
Το ίδιο βράδυ μίλησαν!
Ο Άλφα της είπε ορθά κοφτά:
– Ωμέγα στο λέω είσαι δική μου….ΤΕΛΟΣ
Η Ωμέγα διασκέδαζε! Γελούσε, και έκλαιγε με αυτά που της έλεγε.
Παράξενο ε; Ο Άλφα αισθάνεται τα πάντα όπως νιώθει η Ωμέγα και ας μιλάει σε μία οθόνη….Ξέρει πότε γελά, πότε κλαίει! Της τα λέει κάθε βράδυ…Η Ωμέγα αδυνατεί να καταλάβει πως την αισθάνεται. Εκπλήσσεται όταν κλαίει και διαβάζει στην οθόνη της “Μην κλαις μωρό μου”…
Κάθε βράδυ μιλάνε. Ακατάπαυστα! Τα λένε όλα! Δένονται!
Ο Άλφα μαλάκωσε, γλύκανε. Τον άλλαξε η Ωμέγα με το πέπλο της που τον σκέπασε. Του αρέσει να ακούει το “σε αγαπώ της”!
Κάθε βράδυ την χτυπά με κύματα αγάπης και συναισθήματα! Κύμα στο πέρασμα του! Δεν κρατά τίποτα! Όλα ορθάνοιχτα.
Η Ωμέγα; Τα δέχεται και ανταποδίδει….
Όμως ο Άλφα καταλαβαίνει πιο πολλά από όσο νομίζει η Ωμέγα….Την προστατεύει, την κατανοεί. Η Ωμέγα δεν έχει καταλάβει ότι ο Άλφα την ξέρει τόσο καλά. Της είναι δύσκολο. Όμως αυτός την κατανοεί. Δεν της το λέει, της το δείχνει κάθε μέρα με πράξεις!
Ξέρει ότι η Ωμέγα βγήκε μέσα από μία δύσκολη κατάσταση! Και παρόλο που είναι ένα τεράστιο κύμα προσπαθεί να την ηρεμήσει.
Έχει αγάπη και υπομονή! Απέραντη υπομονή που στο παρελθόν δεν είχε!
Ο απρόσιτος Άλφα άρχισε να κάνει μαζί της πρώτα πράγματα!
Έστελνε φωτογραφίες, άκουγε πάλι μουσική, έπιασε πάλι το αγαπημένο του γράψιμο, χόρευε, άκουγε την μουσική της, της έστελνε μηνύματα!
Ένιωθε πρωτόγνωρα πράγματα!
Έρωτας και αγάπη μαζί! Την φλέρταρε ασύστολα σε κάθε ευκαιρία! Ήταν η πρώτη πρωινή του σκέψη και η τελευταία της ημέρας του.
Ηρεμία και γαλήνη μέσα του. Τέλος η πάλη και ο δρόμος! Για αυτόν η Ωμέγα ήταν κάτι μοναδικό σημαντικό! Ένα πλάσμα που λατρεύει και θα το κάνει για πάντα….
Το αποφάσισε. Τέλος ο δρόμος και το φευγιό. Το είχε αποφασίσει από όταν την άκουσε! 25/9. Απλά τώρα ήρθε η συνειδητοποίηση.
Μόνο η Ωμέγα τώρα!
Θέλει να την συναντήσει να της δείξει!
Θέλει να της διώξει τις σκιές που κρύβονται στο σκοτάδι….. Είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα γι αυτήν! Θα πολεμήσει και θα τα καταφέρει! Έχει λόγο ύπαρξης πια! Αλλά θέλει να δει τα μάτια του….Θέλει να τον δει και να καταλάβει….
θα συναντηθούν! Της το ζήτησε! Δέχτηκε!
Το όνειρο θα πραγματοποιηθεί!
Άνοιξε η πόρτα και την είδε!
Την πήρε αγκαλιά….. “Ωμέγα…δεν είναι παραμύθι μωρό μου…εδώ είμαι” Και της έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο!
Έκατσαν ήπιαν καφέ….
Όλη την ώρα της μιλούσε….Και την μελετούσε! Κάθε κίνηση της! Και τα μάτια της….Αυτά τα μάτια που λατρεύει, που τα θέλει πάντα φωτεινά!
Δεν χόρταινε να την κοιτά! Γι αυτόν ήταν το πιο όμορφο πλάσμα στον κόσμο αυτό! Δεν έκανε συγκρίσεις! Υπερτερεί παντού η Ωμέγα!
Της έβγαλε τα πάντα! Πως νιώθει….Έβλεπε την Ωμέγα να γελάει και έδινε περισσότερα! Και άλλα….και άλλα….
Όταν της έλεγε πως νιώθει για μία στιγμή του ανέβηκε ένας κόμπος στον λαιμό….Κρατήθηκε….Γύρισε το κεφάλι για να μην τον δει….Ή την έκλεινε στην αγκαλιά του….Τότε που την είχε αγκαλιά ένα δάκρυ κύλησε…Άθελα…Λόγω ευτυχίας….Άλλο πάλι και τούτο! Δάκρυσε για πρώτη φορά!
Δεν μπορεί να της τα πει όλα ακόμα! Δεν το επιτρέπει στον εαυτό του…. Την νιώθει πως δεν είναι έτοιμη! Όταν το νιώσει τότε θα της μιλήσει! Θα της μιλήσει και θα την λατρέψει…. Κανένας άντρας δεν αγαπάει μία γυναίκα όπως ο Άλφα την Ωμέγα!
Θέλει να της το δείξει….Την κατανοεί όμως….Και περιμένει υπομονετικά!
Της λέει για το Περού….Δεν ήθελε! Κάτι όμως μέσα του ήθελε να της το πει. ήταν δικό του ιδιαίτερο. Της το είπε. Την κοίταζε στα μάτια…. Είδε στιγμιαία φόβο στα μάτια της. Έκανε πως δεν κατάλαβε. Έτοιμο να σπάσει κάτι μέσα του….Αλλά αντέχει…Τόσο την αγαπά!
Η Ωμέγα του μιλά…Αυτός χαμογελά, μελετά την κάθε κίνηση της, την μαθαίνει, την θαυμάζει….
Δεν την πιέζει, την προστατεύει από τον Άλφα, πιέζεται αγκομαχά κάθε λεπτό κοντά της η μακρυά μην της δείξει παραπάνω από όσα αντέχει η Ωμέγα….
Χίλιες φορές να παλεύω παρά να την χάσω! Το λέει συνέχεια μέσα του!
Κουράζεται; Ναι αναμφίβολα….Στην πάλη πάλι! Αλλά τώρα παλεύει για σωστό λόγο! Για ένα και μόνο λόγο….την Ωμέγα!
Έχει να παλέψει με τα βάρη ου σέρνει….
Το παλεύει….με πολλή δύναμη….Γιατί την αγαπά και το αξίζει….
Όμως ….είναι ξεκάθαρα τα πράγματα….Γι αυτόν είναι ξεκάθαρα….Όλα η τίποτα….
Στο τέλος θα βγει νικητής….Το ξέρει….Είναι γραμμένο κάπου μέσα σε αυτό που έφτιαξε γι αυτήν…7 χρόνια το έφτιαχνε αποκλειστικά γι αυτήν! Εκεί κρύβεται το είναι του! Η Ωμέγα.
Ο Άλφα άλλαξε….Πολύ!
Μαλάκωσε, γλύκανε, ηρέμησε….Είναι ελεύθερος πραγματικά!
Έχει πια την Ωμέγα δίπλα του….Όλα πλέον ξεκινούν από την Ωμέγα και όλα καταλήγουν σε αυτή…
Το μόνο πράγμα που τον αγγίζει είναι αυτή!
Μοναδική, σημαντική, υπέροχη! Την νοιάζεται, την προστατεύει, της στέκεται…Πάντα εκεί….Δίπλα της όποτε μπορεί! Με ένα μήνυμα έστω ένα τηλέφωνο όταν δεν είναι πλάι της!
Παίρνει και μαθαίνει πράγματα από την Ωμέγα!
Όλα αυτά είναι πρώτα πράγματα γι αυτόν! Μία έκρηξη συναισθημάτων και σκέψεων!
Έμαθε για πρώτη φορά τι είναι ζεστασιά στην καρδιά, έμαθε τι σημαίνει χαρά, πάθος για τον άλλον! Τόσα πρώτα πράγματα γι αυτόν! Και κάθε μέρα άθελα του κάτι της παίρνει! Ίσως το δίνει αυτή! Του αρέσει! Γελάει σαν παιδί με νέο παιχνίδι! Κάθε μέρα και μία νέα γιορτή!
Ναι υπάρχουν στιγμές που βουλιάζει πάλι στην γωνιά του όταν του μιλά η Ωμέγα για το παρελθόν της! Δεν το δείχνει! Όμως μέσα του φωτιά τον καίει γιατί πονά, βιώνει αυτά που πέρασε! Ίσως η Ωμέγα να μην το καταλαβαίνει πόσο τον βυθίζει…..Όμως ο Άλφα δεν θα επιτρέψει ποτέ να της το δείξει, γιατί απλά θέλει να την κάνει να χαμογελά!
Θέλει τα μάτια της να λάμπουν πάντα! Δεν σκέφτεται τον εαυτό του! Μόνη σημασία έχει πια η Ωμέγα!
Ας γίνει κομμάτια αν το θέλει η Ωμέγα! Θα γίνει! Τόσο την αγαπά! Δεν θα της αρνηθεί τίποτα αρκεί να είναι ευτυχισμένη….Αυτό είναι αγάπη, έρωτας!
Η Ωμέγα είναι η ανάσα του, η θέληση για ζωή….Θέλει να της χαρίσει τον κόσμο! Θα το κάνει!
Με αυτήν δίπλα του νιώθει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα! Και θα τα κάνει!
Είναι ευτυχισμένος μαζί της…
Η Ωμέγα είναι το κρυσταλλάκι του….
Αυτό το κρυσταλλάκι του που σαν φάρος μονάχος σε λιμάνι κρυμμένο από ανέμους και θύελλες είναι πάντα εκεί με την λάμψη του να του δείχνει που να αράξει…. Αυτό το λιμάνι είναι η αγκαλιά της…
Ένα κρυσταλλάκι που κρατά στα χέρια του, στοργικά και με περίσσια προσοχή…
Σήμερα είναι τα γενέθλια της αγαπημένης μου Ωμέγα…..
Ήθελα τα γενέθλια της να είναι μοναδικά…
Άρχισα να γράφω σκόρπιες σκέψεις και βιώματα από την ημέρα που άκουσα την φωνή της….30 χρόνια πριν…αυτή η φωνή με συντροφεύει παντού….
Για μένα αυτή η γυναίκα είναι απλά εγώ….Τα πάντα μου… Το κρυσταλλάκι μου…
Βλέποντας μέσα της ηρεμώ και γαληνεύω….
Έτσι έφτιαξα αυτόν εδώ τον χώρο ως έκφραση στον κόσμο και ιδιαίτερα σε αυτήν.
Σημασία έχει για μένα πια μόνο να γελάνε αυτά τα μάτια….Τίποτε άλλο…
Κρυσταλλάκι μου Ωμέγα, η ψυχή μου είναι αφιερωμένη σε σένα…Δεν ξέρω πόσο πιο απλά να στο πω:
Σε αγαπάω….